cairo III

Gisteren toch wel even een weemoedig verlangen terug naar ons vertrouwde 'kullu tamam' van de UvA. De lessen, zoals beschreven in mijn eerdere blogs zijn echt prima….goed en ook leuk maar het tekstmateriaal van de MSA cursus hier is heel erg chaotisch. Ik heb het niet over de egyptisch-dialect-klas, daar werken wij met het boek (eigenlijk meerdere op verschillende niveaus) ‘kallimni arabi’ en dat is in ieder geval heel systematisch en duidelijk opgebouwd. Maar de kopiёn van MSA zijn erg rommelig en je bent toch te veel tijd kwijt om tekst, vocabulair-lijsten en bijhorende CD tracks bij elkaar te zoeken want de namen en nummereringen kloppen vaak niet of zijn onvolledig. Dus die paar kleine foutjes in ‘kullu tamam’ kan ik volgend semester veel makkelijker relativeren.

Gisteren werd in de cafeteria van de school een welkomst-feestje georganiseerd met egyptische hapjes, spelletjes en, voor mij als muzikant natuurlijk het meest interessant, live muziek. Ili heeft veel moeite gedaan en er werd gezongen en je kon zo een beetje alle leraren in een informele sfeer spreken……beetje schools maar wel leuk!! Helaas gebeurde er wel een grote MAAR. Ik raakte aan de klets met een van de muzikanten  (er was een kanoenspeler (een soort zither) en een riqspeler (een soort egyptisch tambourijn) en wij hadden het meteen over  uitwisselen van speeltechnieken want ik zelf bespeel ook zo een soort instrument (pandeiro, bij veel medestudenten zal nu wel een lichtje branden: aaah, die Tyrone die altijd op de tafel zat te trommelen!!!), alleen ik bespeel het op zijn braziliaans, heel anders dan wat hij deed…….veel om over uit te wisselen dus. Wij waren al bezig telefoonnummers aan elkaar te geven toen op eens een van de leraren opdook en zei dat alle kontakten of lessen alleen via de school mochten gaan. De muzikant stond ook meteen op en liep weg….terwijl 10 seconden ervoor het nog ‘any time we can meet!’ was (hij was dus duidelijk van te voren geinstrueerd). Ik dacht voor een moment dat ik in het voormalig oostblok zat en moest me echt bedwingen om deze weliswaar vriendelijke meneer in mijn beste egyptisch te vertellen wat ik van hem en deze regel vond. Afgezien ervan of mijn beste egyptisch wel voldoende was geweest om hem in ieder geval te laten schrikken, heb ik het natuurlijk niet gedaan en besloten om zondag (de eerste lesdag hier van de week) even kontakt op te nemen met de directie…….en besefte weer dat er toch ook bepaalde nadelen aan een nette opvoeding kleven…..

In het kader van deze blogs, die toch minder over algemeen bekende bezienswaardigheden maar meer over persoonlijke beschrijvingswaardigheden gaan, hier nog een ‘avontuur’ uit mijn eerste dag van deze reis naar cairo. Zoals al gezegt doe ik hier heel vaak iets wat heel ongebruikelijk is….ik loop voor mijn plezier….heel veel!...en zie heel veel! Natuurlijk is cairo immens groot en je kan moeilijk alles belopen maar je staat versteld hoeveer je kan komen als je het meest gebruikte vervoermiddel, de taxi, een keer niet neemt. Mijn meest extreme tocht was een keer met de fiets naar Nasr City ver in het oosten van cairo achter Heliopolis maar dat zou ik nu niet meer doen en ook iedereen afraden. Deze tocht  is mij altijd bijgebleven vanwege twee bijzonderheden:

1. Ik kreeg  een lekke band op de terugweg en moest met een taxi, fiets op het dak, de hele weg terug. Het was mijn eerste grote les in onderhandelen en prijsafspraken met een taxichauffeur…..eindigde dus in een knallende ruzie!!

2. Ik fietste toen op de heenweg langs de tribune waar de militaire parades werden afgenomen…..de plek waar twee dagen later Anwar el Sadat, de toenmalige president van Egypte, zou worden doodgeschoten, dat was 6 okt 1981! ……ik was net weer terug in duitsland en kon mijn oren en ogen niet geloven toen ik de beelden op televisie zag! Toen ik op die plek 2 dagen ervoor langsfietste was er bijna niets.......links de eenzame tribune en voor de rest links en rechts van de straat alleen (steen)woestijn. Nu waren er alle cameras van de wereld op gericht om verslag te doen van een zeer ingrijpend gebeurtenis zowel voor egypte als ook voor de wereldpolitiek. Het begin van het tijdperk Mubarak!

Maar terug naar mijn eerste dag hier. De IlI school ligt aan het eind van de Ahmed Uraby straat die grof gezegt Mohandessin van oost naar west doorkruist. Dus ik liep de eerste dag helemaal naar het begin van Ahmed Uraby richting centrum (maar om naar het centrum te komen moet je nog over de Nijl en Zamalek, het grote centrale eiland midden in cairo, heen). Op zich niet zo veer, een paar km, maar je moet met verkeer, hitte en drukte toch lopend altijd een paar imaginaire km erbij tellen. Aan het begin van Ahmed Uraby kom je dus uit op het Sfinx-plein en ik ‘ontdekte’ daar een groot standbeeld van iemand die me op een of andere manier aan iemand deed denken…….ik stond nog aan de achterkant en toen ik er omheen liep begon ik aan Nagib Mahfouz, de beroemde short story schrijver en nobelprijswinnaar, te denken….. waarom weet ik eigenlijk niet maar toen ik heel enthousiast mijn kennis van de arabische letters op het inschrift van het standbeeld losliet was het inderdaad Nagib Mahfouz. Ik heb Mahfouz nooit live gezien, een beetje van hem gelezen en wel dingen over hem en was altijd onder de indruk van het weinige wat ik had gelezen en vooral ook over zijn leven. Hier stond hij dus op eens en ik kon mij een beeld van hem maken ook al denk ik dat het waarschijnlijk niet met de werkelijke Mahfouz overeenkwam. Het was, neem ik aan, een egyptische kunstenaar, die het heeft gemaakt en hij koos voor het traditionele, heroische concept in brons (daar leek het op): ferme houding, blik ver vooruit over de horizon, boek in zijn linker hand en met een been naar voren......bijna lopend naar de (nieuwe?) toekomst, zo leek het. Maar het maakt niet uit of het echt klopte of niet, zijn naam zal voor mij nu altijd verbonden blijven met dat standbeeld........dus ook al had het standbeeld in dat stoffige 'parkje' iets trist, was het toch ook mooi dat het er was om deze schrijver te herdenken. Ik moest ook daardoor weer aan de volkomen zinlose en absurde aanslag op hem denken toen een religieuse fanaat hem eind jaren 90 neerstak midden in cairo vanwege vermeende ketserige beelden en uitspraken in zijn boeken. Mahfouz had o.a. zware kritiek op Sadat die door zijn economisch beleid onder zijn presidentschap de inkomenverschillen resp. verschillen tussen arm en rijk in Egypte extreem vergrootte. En op een of andere manier had ik altijd de indruk dat de pleger van die aanslag precies zo een arme sloeber was voor wie Mahfouz nou juist altijd opkwam..........maar klopt het of niet!?...... wie het weet mag het zeggen.

groetjes Tyrone  P.S. ik heb boven een foto van het standbeeld geplaatst....niet helemaal goed, je moet iets zoomen!