Azhar

ik ben net weer terug in Nederland maar wil toch nog even iets bijzonders op mijn blog zetten van de avond voor vertrek uit cairo....en misschien ben ik niet de enige die het bijzonder vind. Ik liep de laatste dag voor vertrek de hele namiddag en vroege avond met een vriend door islamitisch cairo en uiteraard kwamen wij ook bij de azhar moskee/universiteit langs. Wij liepen naar binnen en toevallig was het rond de tijd van het breken van het vasten (iftar) zo rond half zes (het is hier nu de vastenmaand Ramadan). Ik dus blootsvoets over het binnenplein van een 'gebouw' dat al meer dan duizend jaar op het plein en zijn bezoekers neerkijkt. Maar aan de randen van het plein zaten allemaal families en groepjes bij elkaar die met smart op het (gebed)sein wachten om te kunnen beginnen met het eten. Een aparte combinatie van 'verheven' en 'aards' in mijn beleving...zeker met de spelende kinderen ertussen. Toen ik de gebedsruimte van de moskee zelf binnen liep, op een bankje ging zitten en in een van de korans ging bladeren die daar overal lagen bleef het wel bij het 'verhevende'....geen vrouwen en ook geen spelende kinderen! Hoewel het complex zeker verschillende keren herbouwt en gerestaureerd moet zijn geweest ging ik toch met mijn blik (en veel fantasie) langs de muren om misschien nog een steen te ontdekken die er al vanaf het begin heeft gezeten en mij nu met een wijze glimlach vergeleek met een bezoeker uit de 10eeuw. Hier een klein filmpje.......

groetjes Tyrone

ili-school

Het is al weer de laatste, 4. week en de tijd gaat heel hard, vooral na 2 weken........overmorgen vlieg ik al terug. Ik zou graag nog iets langer willen blijven maar helaas moet ik weer gaan werken. Ook al heeft de ili-school minpuntjes, toch raad ik iedereen van harte aan om hier een (of meerdere) cursus te volgen. De minpuntjes zoals het lesmateriaal van de MSA colleges (de middelklassen dan, want de hogere colleges werken meestal alleen nog maar met krantenartikel of literaire teksten) en de ietwat rommelige, vaak didaktisch zwakke manier van lesgeven (ik praat nu over MIJN ervaring en dan ook ALLEEN MSA) worden ruimschoots goedgemaakt door talloze andere voordelen: het enthousiasme van de leraren maar vooral ook het konstant ondergedompelt zijn in de arabische taal. Er wordt nauwelijks engels gesproken (ook niet in MSA) en ook maakt het je soms gek, het sijpelt na een tijdje wel door!!.......en ja, uiteraard kan je alles meteen toepassen als je naar buiten loopt. Je  brengt de taxichauffeur natuurlijk soms aan het lachen als je hem op klassiek arabisch de weg wijst of vraagt maar dat is helemaal niet erg (leert hij ook nogn's wat, ha ha).......
Ik denk dat ik in Amsterdam nog een tijdje doorga met Blogs, ik heb toch nog dingen te vertellen...en ik vind het leuk (ook al krijg ik helaas niet heel veel reacties!)

    groetjes  Tyrone

Kafr Shukr deel 2

Het lijkt erop dat er toch een datalimit per blog is, dus hier het tweede gedeelte van Kafr Shukr:

Het was toch wel bijzonder om aan het graf van mijn (biologische) vader te staan, ook al was hij nooit mijn vader. Hij was wel iemand die alles heeft gedaan om mij Egypte te laten leren kennen in die paar jaar dat ik hem heb gekend. Ik was toen student en zeker geen voorbeeld-zoon van een  welvarende Egyptenaar, maar dat maakte hem niet uit en dat heb ik toch altijd erg gewaardeerd.

Toen ik probeerde bij het graf met mijn neef Mohamed over een grafinschrift te praten (ik moet mij corrigeren, ik ben erachter gekomen dat het  toch geen directe maar een achterneef van me is…vandaar dat ons uiterlijk toch iets van elkaar afwijkt..............maar dit terzijde) merkte ik wel weer hoe hopeloos ontoereikend toch mijn kennis van de arabische taal nog is. Net als Arwen (zie haar blog) heb ik ook van die dips waar ik even het gevoel heb alles door elkaar te halen en dat ik eigenlijk niets ben opgeschoten wat de conversatievaardigheid betreft. Bij ons teerondje in de mooie tuin van het koffiehuis b.v. (zie fotos vorige blog)  probeerde ik om voorzichtig mee te doen aan het ritueel van de begroetingen en de lofprijzingen. Elk begroeting loopt af volgens een bepaald stramien van goede wensen over en weer. Dat gebeurt in een stijgende lijn waarbij elke keer weer een schepje bovenop wordt gedaan qua wensen en lofprijzingen. Dit moet je niet te letterlijk nemen, het is een ritueel waarbij meestal een bepaalde groet of wens niet alleen bij en bepaalde handeling hoort (eerste ontmoeting, eten, drinken, afscheid etc.) maar ook een eigen antwoord heeft die erop volgt. Je kan dus niet alles door elkaar hutselen. Maar ook midden in een gesprek als er een stilte valt wordt er altijd weer uit het niets voor de zoveelste keer gevraagd hoe het gaat en dat men elkaars leven verlicht met elkaars komst…...in mijn opinie een manier om het verondersteld pijnlijke van een stilte te overbruggen. Je kan dat natuurlijk stom of onecht vinden, wat ik in het begin ook deed, maar mijn houding is toch een beetje verandert (ondragelijk lange begroetingsritueelen in vooral dorpjes daargelaten). Ik heb weleens op hollandse verjaardagen meegemaakt dat mensen in een rondje zwijgend tegenover elkaar zaten en elkaar niets te vertellen hadden. Dan kan zo een 'ritueelzinnetje' ook een soort ‘aanzwengeltrucje’ zijn voor een nieuw begin van een gesprek. Gewoon beginnen en dan komt de rest wel vanzelf. Hoe vaak heb ik b.v. geen zin in huiswerk maar als ik gewoon begin op de automatische piloot begint het vaak toch leuk te worden. Alleen kan je natuurlijk niet zomaar iets uit een culturele context halen ………..als ik op een hollands feestje in een stilte opeens tegen mijn buurman naast me zou zeggen “je komst verlicht mijn bescheiden onderkomen” dan zal dat zeker effect hebben, alleen betwijfel ik of het het gewenste is.

Dus terug naar Kafr Shukr in de mooie tuin daar……ik begin dus midden in een stilte tijdens het gesprek een lofprijzing van mijn  tegenover (in dit geval mijn neef Mohamed) ….in mijn beste arabisch uiteraard. Ook al besefte ik dat ik als gast misschien niet de aangewezen persoon was om dat te zeggen maar toch merkte ik dat ik het niet precies goed uitsprak, en in die dingen is ‘net niet’ gewoon ‘helemaal niet’. Dus Mohamed keek me aan als of ik ‘koelkast’ zei…..heel frustrerend!

Maar ik heb me voorgenomen om gewoon door te gaan en niet op te geven en geduldig te wachten tot die 'koelkast' op een gegeven moment gewoon een ‘ochtend vol licht’ wordt.

Groetjes Tyrone

Kafr Shukr...een ontdekking

Het 2. weekeinde hier in Cairo heb ik gereserveerd voor een reis naar het graf van mijn vader in Kafr Shukr, de stad waar hij vandaan komt en nu begraven ligt (voor degene die het nog niet weet, mijn vader is Egyptenaar, ik heb hem op volwassen leeftijd leren kennen maar ben opgegroeid met mijn duitse moeder). Kafr Shukr ligt goed 100 km boven Cairo en ik ben er nog nooit geweest. Het leek mij leuk om dat samen met een vriend van mij, Ashour, te doen. Ashour komt uit het dorpje Shobraween een werkt dichtbij in Ilzagazig, een grotere stad rond 80km noord-oostelijk van Cairo richting Ismailia/Port Said (Suez-kanaal)….waar nooit een toerist komt. Ik had met hem afgesproken dat ik met de trein naar Ilzagazig kom, wij vandaar met een taxi naar Kafr Shukr zouden gaan, dat ik bij terugkeer een nachtje bij hem zou blijven slapen om dan de volgende dag weer terug naar Cairo te reizen. Voor egyptische omstandigheden is dat best een flink plan….om te beginnen met de treinreis. Nu heb ik een hekel aan uitspraken zoals ‘het echte Egypte’ of iets dergelijks, maar een treinreis  laat je wel zien hoe relatief geisoleerd en beschermd je als toerist hier rondloopt. En ik ga nu ervan uit dat je niet in een van de chique, geairconditioneerde slaaptreins tussen Alexandrie en Asuan reist…..want daar zie/voel je meestal niet zo veel. Met zo een treinreis deel je in ieder geval eventjes de alledaagse routine en gewoontes van mensen die je van zo dicht bij toch niet zo gauw tegenkomt. Maar ik waarschuw degene die vanuit een 5-sterrenhotel direct in zo een 2. klas zonder air-condition stapt (komt waarschijnlijk niet zo vaak voor, maar toch!)……de ruimtelijke distantie is klein maar het zijn werelden  die in alles lichtjaren van elkaar gescheiden zijn en ik zou iedereen aanraden zijn/haar borst nat te maken zou ik niet weten dat die in de zomer sowieso al binnen 10 seconden zeiknat van de sweet is. Ik heb zelfs een keer de onderste klas (er was toen ook een 4. volgens mij) uitgeprobeerd….dat is eigenlijk alleen maar een open ijzeren kast waar je tussen geiten en kippen moet uitkijken om niet in een mand met eieren te gaan staan….voor de rest veel boeren die je soms weliswaar aanstaren maar na een tijdje alles van je willen weten. Ik vraag me af of dat nu nog steeds zo is. Er is trouwens een heel goede site van de egyptische NS (www.egyptrail.gov.eg) waar je ook veel informatie vindt van steden, afstanden en de verschillende klassen en trajecten….in engels en arabisch, dus heel goed om je Arabisch te oefenen.
Dus ik kom ’s middags aan in Ilzagazig en stap eigenlijk meteen met Ashour in de taxi van Ashraf (iedereen kent wel iemand met een taxi). ‘Grappig’ om maar weer te zien dat Ashour en met hem de gemiddelde (en weinig bemiddelde) doorsnee Egyptenaar buiten zijn stad ook een soort toerist wordt. Constant de weg vragen en ook een beetje onzeker hoe het allemaal zit. Maar het ging goed en naar een uurtje (wij zijn uiteindelijk erg omgereden, net als een toerist) zijn wij in Kafr Shukr. Daar ontmoeten wij Mohamed Esada die mij het graf van mijn vader zal  aanwijzen. Hij is de zoon van de broer van mijn vader en na enig denkwerk kan ik er toch niet omheen om te constateren dat hier mijn neef voor me staat….die ik nog nooit gezien heb. Hij is een echt baasje met regionale status zo te zien, heeft een winkel in de stad, kent iedereen en iedereen kent hem en is uiterst aardig. Voor hem moet het ook een beetje vreemd zijn om zijn ‘nieuwe’ neef  tegen te komen…..maar dat laat hij nauwelijks zien. Zijn vader en mijn vader waren heel goed bevriend en hij praat over mijn vader alleen als dokter Elui Dessouki…….hierarchie en familiebanden zijn hier nog een nooit te onderschatten thema. Ik had ook het gevoel dat hij een beetje raar opkeek dat ik als zoon van dokter Dessouki met 2 heel gewone jongens van de ‘straat’ aan kwam draven……maar later bij te tee werd het wel wat losser. Ik zal jullie niet het foto van mijn neef onthouden……..

vinden jullie niet dat hij op me lijkt??……behalve wat kleinere details zoals het hoofd en de rest!?
Nee, even serieus, ik heb natuurlijk vaak wel in een boek gelezen dat men geboren wordt in een bepaalde omstandigheid en dat al heel bepalend is voor je leven voordat jijzelf al een stap in welke richting dan ook hebt gezet......bla bla bla. Maar als ik naar dit foto kijk dan denk ik: voor hetzelfde geld was ik hier geboren en opgegroeid en dan stond ik ook met zo een witte gallabeya onder die boom, net als mijn neef……….het had zomaar gekund. En dat voelt heel anders dan zoiets in een boek lezen.

Na het bezoek aan het graf van mijn vader heeft mijn neef ons nog meegenomen naar een koffiehuis met ‘terras’……..en dat was toch wel iets heel bijzonders. Al bij het bezichtigen van de binnenstad van Kafr Shukr viel me op dat dit toch een heel bijzonder stadje is (je zou kunnen denken dat ik een beetje romantiseer vanwege mijn vader die hier vandaan komt, maar dat is zeker niet zo want mijn vader was emotioneel nooit mijn vader). Maar het ‘terrasje’ was toch wel heel apart.
Nu is er in liedjes, gedichten en teksten veel over de nijl geschreven en gezongen: de nijl als levensspender, diens oever een rustoord onder lommerrijke, schaduwspendende bomen met een koele bries vanuit de rivier, zijn wateren zo liefelijk en schoon als ……….(zelf invullen!). Maar ik kan jullie verzekeren dat het aan de meeste oorden die ik heb bezocht (en dat zijn er wel een paar) er anders aan toe gaat. Alles wordt in de nijl gedumpt, er is meestal geen enkel besef van ‘milieubescherming’ zoals wij dat kennen. De zijarmen van de nijl zijn vaak een gevaarlijke drab waar desondanks ook vrouwen de was en afwas(!) doen en kinderen zwemmen. Het meest smerige wat mij altijd is bijgebleven was een keer een rottende ezelkadaver in een ‘stadsgracht’…….het is triest om het te moeten constateren maar er is simpelweg geen infrastructuur resp geld om deze dingen effectief aan te pakken……’milieubescherming’  is gewoon een onbetaalbare luxe en afval is hier meestal iets wat je gewoon laat vallen waar je staat.
EN TOCH: op dit terrasje werd ik gewoon herinnerd aan de liedjes over de nijl en zijn idylle….het is hier hartje zomer en toch was het prachtig daar met inderdaad een koele bries en onbebouwde landschap/velden aan de andere kant. Er is maar een  plek, in Assuan, waar ik dat ook een keer had, daar zat ik op en rots in de buurt van de oude Assuan-stuwdam en keek naar de feloukas (bootjes). Ik raad dus iedereen aan om een keer naar Kafr Shukr te gaan….je komt er waarschijnlijk nauwelijks een toerist tegen maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Ik plaats een paar fotos die jullie hopelijk een indruk geven.

Groetjes Tyrone

Op de fiets

Ik wil even in het kort iets onder de aandacht brengen wat ik buitengewoon indrukwekkend vind (jullie zullen waarschijnlijk gemerkt hebben dat ik hier konstant rondloop als een kleine jongen met open mond en verbaasde blik!).
De jongen die je hier op de fiets ziet is geen geval apart.....je ziet er heel vele zoals hem (hoewel hij in vergelijking met anderen wel extreem veel meesleurt). Wat hij draagt zijn aisch baladis (fladenbroden) en als je dit op het hoofd van een doorsnee, ongeoefende man zou leggen, dan zou deze palet binnen een seconde weer op de grond liggen....met de armen en benen van die man links en rechts uitstekend. Ik heb het zelf een keer geprobeerd en ik weet waar ik het over heb.
Het is de moeite om goed naar de details te kijken: wat hij eerst doet is pauzeren om met behulp van zijn 2 onderarmen als tijdelijke steun eventjes zijn hoofd te ontlasten (hij moet namelijk in een keer de hele brug over). Daarna laat hij de brodenberg naar voren kippen om hem meteen in een vloeiende beweging "op te vangen" met de nodige "Anfangsschwung"om vaart te maken....een sportieve topprestatie! Dit gebeurd dus ook tegen het verkeer in.....maar of sport in dit geval gezondheidsbevorderend is betwijfel ik.....maar ordeel zelf.....
groetjes   Tyrone

ATABA

aan het begin van de 26 july street in het centrum van Cairo  (kruising al gumhuriyya) bevind zich de metrostatio Ataba. Achter deze halte bevind zich bovengronds een indrukwekkende 2. hands boekenmarkt.....zeker de moeite waard, al is het alleen maar vanwege het verassingseffect als je vanuit een van de uitgangen naar boven op eens meteen midden in de zeer nauwe 'boekensteegjes' staat......je moet uitkijken dat je niet een moskee binnenloopt die ook nog direct boven aan de trap zit. Ongeloofelijk hoe dat alles nog een plaatst vind hier.
O.a. heerst hier een ware handel in gekopieerde boeken die vaak nauwelijks van het origineel te onderscheiden zijn. Je kan dit uiteraard uiteindelijk niet goedpraten vanwege auteursrechten maar ik moet toegeven dat ik zwaar onder de indruk was en ben van de inventiviteit van die handelaars.....het zijn trouwens niet alleemaal gekopieerde boeken! Je komt hier de grappigste en soms zeldsame dingen op boekengebied tegen.......maar ik heb hier ook micky mouse en donald duck strips gekocht om mijn arabische kennis erop los te laten.
Maar ik stuur hier ook een klein filmpje ter illustratie van een fenomeen wat ik pas hier in cairo heb leren kennen. Bij de standjes naast de boekenmarkt zijn er massa spullen te koop....van sokken tot horloges en slippers, noem maar op. Maar wat zij hier doen om hun stem te sparen en niet zelf hun waren te moeten uitroepen, is een magafoon(tje) gebruiken.......op het filmpje zie je er maar een, maar er zijn tientallen naast elkaar, als je dat de eerste keer hoort dan denk je dat dit het voorportaal van de geluidshel is. Maar dat is het niet....het is heel normaal, dag in dag uit (tijdens ramadan nu wel ietsje minder).......maar kijk zelf maar!

groetjes Tyrone

AANBIEDING!

achter deze hangende vleesberg staat een reiskoffer in de aanbieding.....70% gereduceert, je hoeft alleen maar de kadaver even opzij te schruiven en je kan hem zo pakken!

Deze advertentie wordt U aangeboden door stichting KEURINGSDIENST VAN WAREN: wij zoeken nog enthousiaste, medewerkers voor een full-time baan in de regio cairo en omstreken

groetjes Tyrone

Ahmed Oraby street

Om een idee te geven van wat ik hier doe, en voor een gedetaillerde indruk van de Ahmed Oraby street: hier  hier een klein filmpje...........groetjes  Tyrone 

FERRORISME

Er is uiteraard al veel geschreven en gezegd over het zonder twijfel indrukwekkende autoverkeer in Cairo. Elk nieuw plan en elke nieuwe verkeerstechnische aanpassing om dit monster te beteugelen schieten na uitvoering resp. oplevering al weer hopeloos tekort. Maar is er nooit iemand op het idee gekomen om bij de beheersing van dit probleem de strengere wetten van de terrorismebestrijding toe te passen? Het verkeer is weliswaar gebaseerd op CO2 uitstoot, lawaai en het opwaaien van (heel) veel stof. Het terrorisme daarentegen meestal op eenogige (dat oog is dan meestal ook nog kortzichtig) uitleg van de koran en zijn veronderstelde voorschriften……..maar het effect van verstikking is eigenlijk hetzelfde. Een idee die dus minder vreemd is dan het op het eerste gezicht lijkt. Waarom bijvoorbeeld geen metaaldetectoren aan alle ingangen van de stad?? …..natuurlijk zou het vreemd zijn, een metaaldetector b.v. onder Bab Zuweila, een van de oudste stadspoorten van Cairo en een van mijn favoriete plekken in deze stad….. en toch: alleen maar plastic autos in de stad, het zou een stuk rustiger zijn!!

Fijn, terug naar de realiteit: er is nu wel sinds eind jaren 80 de ondergrondse metro en dat is wel een grote stap in de goede, al is het nog niet in elke richting. Lijn 1 tussen Helwan (Z, via Maadi) en el Margh (NO) en lijn 2 tussen Shubra Gizeh (ZW, piramides) en Shubra (N) zijn klaar. Lijn 3 als west-oost verbinding tussen Cairo Int Airport (O , via Heliopolis) en (aan de  westkant van de nijl) naar een splitsing Mohandessin (iets zuidelijker) en Imbaba (iets noordelijker). Laten wij hopen dat deze lijn ook gauw klaar is (geplande oplevering 2013 volgens mij) en daardoor de grote centrale straat '26 July', die als brug over Zamalek heenloopt, ontlast. Ik rij graag in de metro, het is heel makkelijk en lekker overzichtelijk…..alleen maar rechte lijnen op de spoornet-map met puntjes die de namen van de verschillende stations dragen. Even bijkomen van het bovengrondse stratenwirwar (zo leuk dat ook is trouwens). Gedenkwaardig was mijn eerste trip in de metro in januari waarbij ik meteen nietsvermoedend in een van de twee middelste wagons instapte, gereserveerd alleen voor dames. Ik wist uiteraard niet dat er zo een vrouwencoupe bestond en het duurde even voordat ik met behulp van een vriendelijke maar uitgesproken egyptische dame erachter kwam dat mijn chromosomencombinatie hier ongewenst was. Ik moest verhuizen naar een coupe verder op. Dat zo een vrouwencoupe blijkbaar echt nodig was/is , daarover misschien meer in en ander blog.

Maar voordat alles zo veer is moet de toerist toch leren leven met het fenomeen verkeer in Cairo……..

Toen ik en keer aan de stoeprand over de ontelbare autodaken richting horizon keek, kreeg ik de volgende fantasie: al die voertuigen rijden tot aan de rand van Cairo en verdwijnen dan in een afgrond om dan onder de grond weer helemaal terug te rijden naar de tegenoverliggende stadsrand en bovengronds hun eeuwige cirkel weer te vervolgen. Een beetje naar het idee uit de faraotijd betreffende de reis van de zon die ’s nachts ondergronds verdwijnt en dan aan de andere kant de dag weer hervat (dit is grof uit mijn geheugen opgetekend, de details van de toen belangrijke ‘onderwereld’, het dodenrijk, zijn spannender). Het enige moment dat er autos stoppen, zijn om te tanken en om even iets te eten. Op de grote straten in Cairo verloopt dit proces in twee richtingen tegen elkaar in, gescheiden van elkaar door een meestal stoffige, parkachtige en vaak immens grote middenberm. Aan de stoepranden zie je altijd een dubbele rij van met stof bedekte autos die er altijd staan geparkeerd en nooit bewegen, een soort stoeprandinrichting. Het ‘stop en go’ gebeurt in de derde rij…..dicht bij de voetgangers die zich meestal toch op de vaarweg voortbewegen omdat het trottoir volstaat met van alles: winkeletalages, straatverkopers, bomen, open putten en ga zo maar door....

Fijn, weer terug naar de realiteit: hoe steek ik dan die straat over in Cairo!? Jullie zullen het niet geloven: het is niet makkelijk!!….of anders gezegt, je moet het echt even oefenen (als je het ueberhaupt aandurft). Het is een psychologisch spelletje tussen jou een de chauffeur(s) en als je het een keer doorhebt dan zijn je overlevingskansen best redelijk. ‘Spelletje’ gaat trouwens alleen maar op voor de toerist die maar hooguit een paar weken van een ‘Nervenkitzel’ kan genieten. Maar ik heb hier ook veel moeders met kinderen gezien die regelmatig overstaken en dan lijkt het me toch geen pretje. Zeker gezien de (officieuse) statistieken van de vele verkeersongelukken hier in Egypte. Een van de belangrijkste dingen bij het oversteken is uit mijn ervaring: NOOIT AARZELEN!! Of als je aarzelt dan doe dat duidelijk, vooral als je naar achteren stapt. De chauffeur verwacht meestal dat je naar voren stapt en houdt dan wel rekening met je (als zijn doorgaans te snelle vaart het toelaat!). Als je dan toch naar achteren stapt moet je dat vooral DUIDELIJK doen, want volgens mij is deze beweging minder gebruikelijk: als je dus een keer gaat moet je ook gaan, weliswaar met stops, maar het doel blijft de heel hoge, beschermende stoeprand aan de  overkant! Dus paniekerig als een konijn naar achteren stappen is geen optie. Als je dat onder de knie hebt, ben je al een heel eind!
Maar ik heb laatst bedacht hoe de nieuweling op de straten van Cairo een makkelijk begin kan maken om de kunst van het oversteken te leren. En dat is met behulp van de matab, de verkeersdrempel in Egypte. De verkeersdrempel in Egypte is een fenomeen apart en niet vergelijkbaar met zijn ‘nette’ broertjes in Europa. Ik ben zelfs regelmatig auto gereden in Egypte, ook op het platteland. De verkeersdrempels hier liggen totaal onregelmatig en meestal onaangekondigd op de weg….met of alpinistische hoogtes of een nauwelijks voelbare deining, of een mengeling van die twee. Ik weet niet hoeveel shockdempers hier al hun leven hebben moeten laten maar het zijn er vele, daar ben ik van overtuigt. Als je me de aandelenstatistieken  van de shockdemperindustrie in Egypte laat zien dan kan ik je precies aanwijzen wanneer de verkeersdrempels zijn ingevoerd in dit land……….op de beurs zal de aandelencurve op de schermen naamelijk precies zo uitzien als de verkeersdrempel die voor haar vorm verantwoordelijk is. Dat de curve ook weer gedeeltelijk gaat zakken ligt aan de door mij veronderstelde aanpassing van de chauffeurs aan het nieuwe fenomeen. Dus deze drempels moet je opzoeken……want de eerste 20 meter na zo een drempel zijn net een soort zebrapad voor voetgangers. De autos MOETEN behoorlijk vaart minderen en hebben even tijd nodig om weer op gang te komen. Dus direct achter deze drempel kan je bijna van een verkeersvacuum spreken en met alle rust een lange neus naar de chauffeurs maken. Beetje bij beetje verleng je de afstand naar de drempel tot je hem niet meer nodig hebt (en daarmee bedoel ik niet dat het een keer mis is gegaan!!) Ikzelf heb het niet zo geleerd maar het lijkt mij een goede weg! Wees wel voorzichtig met drempels die naar de stoeprand toe te snel ‘afdalen’ want dan scheuren de chauffeurs uiteindelijk toch heel vaak schuin rakelings langs de stoeprand, tenminste twee wielen hebben dan naamelijk geen last van de drempel. Als ik problemen met mijn telefoon-computer-communicatie heb opgelost dan probeer ik een paar fotos en misschien een klein filmpje te plaatsen ter illustratie van mijn beweringen…..dat was het weer voor even.

groetjes Tyrone

filmpje een (topdrukte 's ochtends onder de 26 july brug)

filmpje twee ook onder July 26 brug.....gr Tyrone

Trouwen

Trouwen is heel belangrijk in Egypte......hoe je het schrijft iets minder!.....Dus:
IF YA WANNA WEED......hoek Ahmed Uraby/Ad Dawal Al Arabiyya

gr Tyrone

hoe laad ik in cairo een mobile telefoon op??

heel simpel....je zoekt een straatlantaarn, gaat een beetje met de draden aan de gang en hupsekee!! Dit is echt waar. Gisteren nacht ben ik bijna over de mobile telefoon gestruikelt die onder DEZE lantaarn op straat lag....het is direct voor de nederlandse ambassade op Zamalek (Hasan Sabri street)......ik raakte aan de praat met de jongens van de bewaking (die zich altijd stierlijk vervelen trouwens!) en het was het telefoon van een van hun......prachtig en geniaal, ik heb nog samen met de soldaat gecheckt of die ook echt aan het laden was, en ja hoor! Alleen gisteren was het te donker voor een foto dus ben ik vandaag er nog een keer langsgelopen.

gr Tyrone

cairo III

Gisteren toch wel even een weemoedig verlangen terug naar ons vertrouwde 'kullu tamam' van de UvA. De lessen, zoals beschreven in mijn eerdere blogs zijn echt prima….goed en ook leuk maar het tekstmateriaal van de MSA cursus hier is heel erg chaotisch. Ik heb het niet over de egyptisch-dialect-klas, daar werken wij met het boek (eigenlijk meerdere op verschillende niveaus) ‘kallimni arabi’ en dat is in ieder geval heel systematisch en duidelijk opgebouwd. Maar de kopiёn van MSA zijn erg rommelig en je bent toch te veel tijd kwijt om tekst, vocabulair-lijsten en bijhorende CD tracks bij elkaar te zoeken want de namen en nummereringen kloppen vaak niet of zijn onvolledig. Dus die paar kleine foutjes in ‘kullu tamam’ kan ik volgend semester veel makkelijker relativeren.

Gisteren werd in de cafeteria van de school een welkomst-feestje georganiseerd met egyptische hapjes, spelletjes en, voor mij als muzikant natuurlijk het meest interessant, live muziek. Ili heeft veel moeite gedaan en er werd gezongen en je kon zo een beetje alle leraren in een informele sfeer spreken……beetje schools maar wel leuk!! Helaas gebeurde er wel een grote MAAR. Ik raakte aan de klets met een van de muzikanten  (er was een kanoenspeler (een soort zither) en een riqspeler (een soort egyptisch tambourijn) en wij hadden het meteen over  uitwisselen van speeltechnieken want ik zelf bespeel ook zo een soort instrument (pandeiro, bij veel medestudenten zal nu wel een lichtje branden: aaah, die Tyrone die altijd op de tafel zat te trommelen!!!), alleen ik bespeel het op zijn braziliaans, heel anders dan wat hij deed…….veel om over uit te wisselen dus. Wij waren al bezig telefoonnummers aan elkaar te geven toen op eens een van de leraren opdook en zei dat alle kontakten of lessen alleen via de school mochten gaan. De muzikant stond ook meteen op en liep weg….terwijl 10 seconden ervoor het nog ‘any time we can meet!’ was (hij was dus duidelijk van te voren geinstrueerd). Ik dacht voor een moment dat ik in het voormalig oostblok zat en moest me echt bedwingen om deze weliswaar vriendelijke meneer in mijn beste egyptisch te vertellen wat ik van hem en deze regel vond. Afgezien ervan of mijn beste egyptisch wel voldoende was geweest om hem in ieder geval te laten schrikken, heb ik het natuurlijk niet gedaan en besloten om zondag (de eerste lesdag hier van de week) even kontakt op te nemen met de directie…….en besefte weer dat er toch ook bepaalde nadelen aan een nette opvoeding kleven…..

In het kader van deze blogs, die toch minder over algemeen bekende bezienswaardigheden maar meer over persoonlijke beschrijvingswaardigheden gaan, hier nog een ‘avontuur’ uit mijn eerste dag van deze reis naar cairo. Zoals al gezegt doe ik hier heel vaak iets wat heel ongebruikelijk is….ik loop voor mijn plezier….heel veel!...en zie heel veel! Natuurlijk is cairo immens groot en je kan moeilijk alles belopen maar je staat versteld hoeveer je kan komen als je het meest gebruikte vervoermiddel, de taxi, een keer niet neemt. Mijn meest extreme tocht was een keer met de fiets naar Nasr City ver in het oosten van cairo achter Heliopolis maar dat zou ik nu niet meer doen en ook iedereen afraden. Deze tocht  is mij altijd bijgebleven vanwege twee bijzonderheden:

1. Ik kreeg  een lekke band op de terugweg en moest met een taxi, fiets op het dak, de hele weg terug. Het was mijn eerste grote les in onderhandelen en prijsafspraken met een taxichauffeur…..eindigde dus in een knallende ruzie!!

2. Ik fietste toen op de heenweg langs de tribune waar de militaire parades werden afgenomen…..de plek waar twee dagen later Anwar el Sadat, de toenmalige president van Egypte, zou worden doodgeschoten, dat was 6 okt 1981! ……ik was net weer terug in duitsland en kon mijn oren en ogen niet geloven toen ik de beelden op televisie zag! Toen ik op die plek 2 dagen ervoor langsfietste was er bijna niets.......links de eenzame tribune en voor de rest links en rechts van de straat alleen (steen)woestijn. Nu waren er alle cameras van de wereld op gericht om verslag te doen van een zeer ingrijpend gebeurtenis zowel voor egypte als ook voor de wereldpolitiek. Het begin van het tijdperk Mubarak!

Maar terug naar mijn eerste dag hier. De IlI school ligt aan het eind van de Ahmed Uraby straat die grof gezegt Mohandessin van oost naar west doorkruist. Dus ik liep de eerste dag helemaal naar het begin van Ahmed Uraby richting centrum (maar om naar het centrum te komen moet je nog over de Nijl en Zamalek, het grote centrale eiland midden in cairo, heen). Op zich niet zo veer, een paar km, maar je moet met verkeer, hitte en drukte toch lopend altijd een paar imaginaire km erbij tellen. Aan het begin van Ahmed Uraby kom je dus uit op het Sfinx-plein en ik ‘ontdekte’ daar een groot standbeeld van iemand die me op een of andere manier aan iemand deed denken…….ik stond nog aan de achterkant en toen ik er omheen liep begon ik aan Nagib Mahfouz, de beroemde short story schrijver en nobelprijswinnaar, te denken….. waarom weet ik eigenlijk niet maar toen ik heel enthousiast mijn kennis van de arabische letters op het inschrift van het standbeeld losliet was het inderdaad Nagib Mahfouz. Ik heb Mahfouz nooit live gezien, een beetje van hem gelezen en wel dingen over hem en was altijd onder de indruk van het weinige wat ik had gelezen en vooral ook over zijn leven. Hier stond hij dus op eens en ik kon mij een beeld van hem maken ook al denk ik dat het waarschijnlijk niet met de werkelijke Mahfouz overeenkwam. Het was, neem ik aan, een egyptische kunstenaar, die het heeft gemaakt en hij koos voor het traditionele, heroische concept in brons (daar leek het op): ferme houding, blik ver vooruit over de horizon, boek in zijn linker hand en met een been naar voren......bijna lopend naar de (nieuwe?) toekomst, zo leek het. Maar het maakt niet uit of het echt klopte of niet, zijn naam zal voor mij nu altijd verbonden blijven met dat standbeeld........dus ook al had het standbeeld in dat stoffige 'parkje' iets trist, was het toch ook mooi dat het er was om deze schrijver te herdenken. Ik moest ook daardoor weer aan de volkomen zinlose en absurde aanslag op hem denken toen een religieuse fanaat hem eind jaren 90 neerstak midden in cairo vanwege vermeende ketserige beelden en uitspraken in zijn boeken. Mahfouz had o.a. zware kritiek op Sadat die door zijn economisch beleid onder zijn presidentschap de inkomenverschillen resp. verschillen tussen arm en rijk in Egypte extreem vergrootte. En op een of andere manier had ik altijd de indruk dat de pleger van die aanslag precies zo een arme sloeber was voor wie Mahfouz nou juist altijd opkwam..........maar klopt het of niet!?...... wie het weet mag het zeggen.

groetjes Tyrone  P.S. ik heb boven een foto van het standbeeld geplaatst....niet helemaal goed, je moet iets zoomen! 

cairo II

Het is dinsdag 15u en ik zou nu eigenlijk al op mijn kamer moeten zitten en studeren...... Ik heb voor een gecombineerde cursus gekozen, dus zowel voor Egyptisch dialect (zo t/m do elke ochtend van 9-11) en MSA (Modern Standaard Arabisch, de kunsttaal die je gebruikt als je met je dialect niet kan communiceren, elke dag van 11:30 tot 14:30). Het huiswerk is hels, meer nog bij MSA dan bij Egyptisch dialect. Maar ik doe het graag ook al red ik het nog niet helemaal.... Maar het is pas de tweede lesdag en ik moet nog mijn ritme vinden.
De leraren, die ik heb, zijn fantastisch, en het is heel interessant om de verschillen in de manier van lesgeven te ontdekken in vergelijking met mijn jaar op de UvA. Nu al, na de 2de lesdag, valt vooral op dat het het hier veel meer is gebaseerd op wat wij in Europa 'conventioneel' of 'schools' zouden noemen. Maar ik kan iedereen verzekeren (wat betreft les in de Arabische taal in ieder geval), het is minimaal net zo effectief. Om met iets formeels te beginnen is hier een pauze van 10 minuten echt een pauze van 10 minuten...... Dus toen ik de eerste dag gisteren een keer 3 minuten te laat was werd ik er, uiteraard met een 'big smile' (strengheid vertaalt zich hier zelden in confronterend gedrag) op gewezen. En dan heb ik het nog heel makkelijk: ik hoef alleen maar de trap af te dalen en ben in het leslokaal, vele anderen wonen buiten de school en zijn van transport afhankelijk. Als je de straten van Cairo kent weet je wat dat betekent wat betreft ergens op tijd zijn. Daarom is dit ook een behoorlijke uitzondering op de regel......... Alle afspraken zijn hier verder minimaal 'ongeveer'. Het tweede wat opvalt, zijn de in zeer goede staat verkerende lesmiddelen en lesmaterialen. Er wordt heel veel gewerkt met vaak uitgekiende plaatjes, fotos en woordjes op aparte papiertjes..... Ook in MSA. Bovendien hangen bijvoorbeeld in alle kamers overal vaak gekleurde kartonnen bordjes met de in Arabisch opgeschreven naam van datgene waar het aan vast is gemaakt. Hoewel het op het eerste gezicht iets weg heeft van een Kindergarten-omgeving werkt het, in ieder geval wat mij betreft, ontzettend bevorderend op mijn geheugen. Maar misschien ligt dat ook aan mijn al iets gevorderde leeftijd. Wie het weet mag het zeggen!! Wat ook opvalt is dat de leraren (die 2 die ik ken in ieder geval) de hele tijd met drie gekleurde stiften heel behendig alles op het bord schrijven... Met prefixen en/of suffixen of infixen in verschillende kleurtjes, en supersnel. De viltstiften lijken altijd nieuw, zijn nooit leeg! Magic!! Ben benieuwd of dat zo blijft.
Men zou nu kunnen denken dat ik mijn opleiding aan de UvA veel minder vond maar dat is zeker niet zo. Met het afgesloten jaar op de UvA was, en ben, ik ook heel blij maar het is toch heel verfrissend om te merken hoe je, in ieder geval wat taalverwerving betreft, het geheugen op verschillende manieren kan prikkelen.
Wat mij aan de andere kant dan wel weer een beetje tegenviel zijn de ingangstests. De ingangstest voor de dialectlessen bestond alleen uit een gesprek en ik werd vrij hoog ingeschaald. De ingangstest voor MSA bestond uit een gesprek EN een schriftelijke toets die best pittig was en vergelijkbaar met de II A/B/C toetsen van ons eerste jaar op de Uva. Daar was op zich niets mis mee ware het niet dat in de schriftelijke toets, naar mijn smaak, veel te veel nadruk werd gelegd op religieuze onderwerpen.... En dan vooral op het kerstfeest..... en daar ben ik door mijn persoonlijke geschiedenis toch een beetje allergisch voor (geworden). Ik snapte wel dat zij als moslims jou met een religieus thema wilden verblijden want zij gaan ervan uit dat jij net zo gelovig/blij met je religie bent als de meeste moslims...... Alleen werkt het bij mij averechts. Ik heb dus vragen omtrent kerstmis niet of deels niet beantwoord, naast normale grammaticavragen, invul-, en vertaaloefeningen etc. uiteraard. De laatste vraag (schrijf een verhaal over kerst bij jou thuis) heb ik helemaal ter zijde geschoven. Want kerst was prachtig bij ons thuis resp. bij mijn oma, met alles erop en eraan...... Alleen niet langer dan tot mijn 10de jaar ongeveer. Vanaf die leeftijd kreeg kerst bij ons thuis toch een behoorlijke bijsmaak om vervolgens in zeer korte tijd ook niet meer te voldoen aan deze titel en erger niet kon worden voorkomen. Ik had de vraag: "Wat heeft je moeder tijdens het kerstfeest bij jullie thuis gekookt?", natuurlijk, kunnen beantwoorden met: " zij kookte meestal van woede!", maar dat leek mij dan toch geen goede compromis en ik heb het maar achterwege gelaten. Ik werd dan ook relatief laag ingeschaald (waarmee ik zeker niet wil beweren dat dit de enige reden was).
Maar meteen na de eerste MSA-les wist ik dat de inschatting van mijn niveau wel degelijk juist was en ik ben blij dat ik niet in een hogere klas zit. Want ook hier vielen mij meteen bijzonderheden op waar ik even aan moest/moet wennen. Er wordt niet alleen met teksten, analyse en regeltjes gewerkt maar er worden ook meteen allerlei grammaticale begrippen op je afgevuurd...... Dat was inderdaad even wennen, want de apocopat, adjectief, adverb, onderwerp, subjonctief (en ga zo maar door) zijn al qua begrip niet heel voor de hand liggend in het Nederlands..... , laat staan in het Arabisch!! Maar ik ben van plan om de handschoen op te pakken en het duel met de grammatica aan te gaan. En ik verzeker je dat het hier om een gevreesde tegenstander op grammaticaal grondgebied gaat..... En dan heb ik het, wat hem betreft, nog niet eens over de voordelen van een thuiswedstrijd. Dus ik ga nu studeren!!

groetjes Tyrone

aankomst in cairo

vandaag met een lichte vertraging 's middags geland op cairo int. airport 1. Bij de landing gingen wij behoorlijk heen en weer zwaaien en ik dacht dat zijwaardse rukwinden de oorzaak waren maar toen ik uitstapte en in de zengende zon de trap afliep begon ik er aan te twijfelen. Mijn theorie nu is dat de banden van de hitte half gesmolten waren en daarom (zo gek het ook klinkt) een soort ijsbaaneffect tijdens de landing  ontstond.....ik heb het verder niet gecheckt om een postareale depressie te voorkomen.
      Het is niet de eerste keer voor mij en ik ken cairo nu wel een beetje en toch is het iedere keer weer spannend omdat het zo anders dan Amsterdam is......in geuren en kleuren zoals het in het nederlands zo mooi uitgedrukt kan worden. Maar dit keer kwamen er 2 bijzondere dingen erbij: 1. Ik kom naar cairo om voor de eerste keer echt intensief met de taal bezig te zijn door een cursus op ILI int language school te volgen (na een jaar op de UvA uiteraard)  en 2. ik wil weten of ik iets van de gevolgen van de uitbarsting van de arabische lente op 25 jan jl nu op straat kan zien of voelen......maar als toevallige beobachter , ik ga er niet gericht naar op zoek (moest ik thuis ook beloven). Wat punt een betreft is er nog niet zo veel te vertellen.....ik kwam hier aan op school maar het was een rustdag vandaag en er gebeurde niets, maar ik heb prettig kennis met mijn onderkomen gemaakt: een groot app op de school zelf met 5 aparte kamers voor ieder student en gedeelte keuken en bad, het ziet er heel gezellig uit. Heb al kennis gemaakt met 2 medestudentes, verder met een leuke vent van security, Mohamed (waar heb ik die naam toch al weer een keer gehoord??) .....heel leuke vent maar die wel (onbedoeld natuurlijk) mijn tere neus op de feiten drukte....feiten in de gedaante van gaten in mijn arabische vocabulaire en kennis van de grammatica. Gedeeltelijk zal het ook wel komen door de kombinatie van egyptisch dialect enerzijds en MSA anderzijds. Ik ben nog steeds op zoek naar de chemische formule die die twee hersen-vloeistoffen MSA en egyptisch dialect bij aanraking met elkaar niet laat ontploffen.
Wat punt 2 betreft ligt het anders want die 25 jan was ik in cairo, stapte op de 26 july street (in de buurt van midan oraby) uit een koshari tent en stond op eens midden in een steeds groter wordend opstootje....dit opstootje zal die dinsdagavond voor het eerst uit de hand lopen op het Tahrirplein en de NOS zond eerste beelden uit. Maar het 'begon' voor het gerechtsgebouw tegenover die kosharitent waar ik zat te eten en daar waren het vooral rechters en advocaten heb ik me laten vertellen. Bij het naar buiten lopen keek ik, zo leek het, naar de uitbarsting van 30 jaar opgekropte woede op gezichten......ik was totaal verbijsterd en bijna gefascineerd (ik meen het serieus) en kon mijn ogen er niet van losmaken.....het waren niet de gezichten van terroristen of relschoppers maar van familievaders en -moeders van middelbare leeftijd.....zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Zeker toen zij altijd maar weer terugkwamen naardat de egyptische ME in gevechtsformatie de menigte probeerde te verdrijven. Maar misschien daarover meer in een ander blog. In ieder geval het enige wat ik in die paar uur die ik nu hier ben van de lente-gevolgen heb kunnen merken is eigenlijk alleen iets wat ik op de radio in de taxi vanuit het vliegveld naar Mohandessin (in deze wijk ligt de school) heb gehoord. Zij hebben van de intussen waarschijnlijk wereldberoemde kreet 'íshaab yurid.....het volk eist....' wat je uit honderduizenden kelen op de demonstraties uiteindelijk in heel veel arabische landen hoorde en nog hoort een soort herkenningsmelodie op de radio gemaakt....voor een soort serie neem ik aan (dat kon ik niet helemaal volgen).......ik vond het echt drie keer niks, de media mag voor mij best dingen vercommercialiseren maar dit vond ik lachwekkend, ook omdat het mooi geknipt en met een bepaald echo-effect bewerkt en herhaald werd......
Maar nu moet ik stoppen...mijn eerste blog (spannend) en meteen veel te lang, ik ga slapen, morgen begint mijn cursus, dag ....ik ga hopelijk als een blog in slaap vallen.  Tyrone  

morgen 16-07 cairo

aankomst 14 uur