Het lijkt erop dat er toch een datalimit per blog is, dus hier het tweede gedeelte van Kafr Shukr:
Het was toch wel bijzonder om aan het graf van mijn (biologische) vader te staan, ook al was hij nooit mijn vader. Hij was wel iemand die alles heeft gedaan om mij Egypte te laten leren kennen in die paar jaar dat ik hem heb gekend. Ik was toen student en zeker geen voorbeeld-zoon van een welvarende Egyptenaar, maar dat maakte hem niet uit en dat heb ik toch altijd erg gewaardeerd.
Toen ik probeerde bij het graf met mijn neef Mohamed over een grafinschrift te praten (ik moet mij corrigeren, ik ben erachter gekomen dat het toch geen directe maar een achterneef van me is…vandaar dat ons uiterlijk toch iets van elkaar afwijkt..............maar dit terzijde) merkte ik wel weer hoe hopeloos ontoereikend toch mijn kennis van de arabische taal nog is. Net als Arwen (zie haar blog) heb ik ook van die dips waar ik even het gevoel heb alles door elkaar te halen en dat ik eigenlijk niets ben opgeschoten wat de conversatievaardigheid betreft. Bij ons teerondje in de mooie tuin van het koffiehuis b.v. (zie fotos vorige blog) probeerde ik om voorzichtig mee te doen aan het ritueel van de begroetingen en de lofprijzingen. Elk begroeting loopt af volgens een bepaald stramien van goede wensen over en weer. Dat gebeurt in een stijgende lijn waarbij elke keer weer een schepje bovenop wordt gedaan qua wensen en lofprijzingen. Dit moet je niet te letterlijk nemen, het is een ritueel waarbij meestal een bepaalde groet of wens niet alleen bij en bepaalde handeling hoort (eerste ontmoeting, eten, drinken, afscheid etc.) maar ook een eigen antwoord heeft die erop volgt. Je kan dus niet alles door elkaar hutselen. Maar ook midden in een gesprek als er een stilte valt wordt er altijd weer uit het niets voor de zoveelste keer gevraagd hoe het gaat en dat men elkaars leven verlicht met elkaars komst…...in mijn opinie een manier om het verondersteld pijnlijke van een stilte te overbruggen. Je kan dat natuurlijk stom of onecht vinden, wat ik in het begin ook deed, maar mijn houding is toch een beetje verandert (ondragelijk lange begroetingsritueelen in vooral dorpjes daargelaten). Ik heb weleens op hollandse verjaardagen meegemaakt dat mensen in een rondje zwijgend tegenover elkaar zaten en elkaar niets te vertellen hadden. Dan kan zo een 'ritueelzinnetje' ook een soort ‘aanzwengeltrucje’ zijn voor een nieuw begin van een gesprek. Gewoon beginnen en dan komt de rest wel vanzelf. Hoe vaak heb ik b.v. geen zin in huiswerk maar als ik gewoon begin op de automatische piloot begint het vaak toch leuk te worden. Alleen kan je natuurlijk niet zomaar iets uit een culturele context halen ………..als ik op een hollands feestje in een stilte opeens tegen mijn buurman naast me zou zeggen “je komst verlicht mijn bescheiden onderkomen” dan zal dat zeker effect hebben, alleen betwijfel ik of het het gewenste is.
Dus terug naar Kafr Shukr in de mooie tuin daar……ik begin dus midden in een stilte tijdens het gesprek een lofprijzing van mijn tegenover (in dit geval mijn neef Mohamed) ….in mijn beste arabisch uiteraard. Ook al besefte ik dat ik als gast misschien niet de aangewezen persoon was om dat te zeggen maar toch merkte ik dat ik het niet precies goed uitsprak, en in die dingen is ‘net niet’ gewoon ‘helemaal niet’. Dus Mohamed keek me aan als of ik ‘koelkast’ zei…..heel frustrerend!
Maar ik heb me voorgenomen om gewoon door te gaan en niet op te geven en geduldig te wachten tot die 'koelkast' op een gegeven moment gewoon een ‘ochtend vol licht’ wordt.
Groetjes Tyrone
Geen opmerkingen:
Een reactie posten