Het 2. weekeinde hier in Cairo heb ik gereserveerd voor een reis naar het graf van mijn vader in Kafr Shukr, de stad waar hij vandaan komt en nu begraven ligt (voor degene die het nog niet weet, mijn vader is Egyptenaar, ik heb hem op volwassen leeftijd leren kennen maar ben opgegroeid met mijn duitse moeder). Kafr Shukr ligt goed 100 km boven Cairo en ik ben er nog nooit geweest. Het leek mij leuk om dat samen met een vriend van mij, Ashour, te doen. Ashour komt uit het dorpje Shobraween een werkt dichtbij in Ilzagazig, een grotere stad rond 80km noord-oostelijk van Cairo richting Ismailia/Port Said (Suez-kanaal)….waar nooit een toerist komt. Ik had met hem afgesproken dat ik met de trein naar Ilzagazig kom, wij vandaar met een taxi naar Kafr Shukr zouden gaan, dat ik bij terugkeer een nachtje bij hem zou blijven slapen om dan de volgende dag weer terug naar Cairo te reizen. Voor egyptische omstandigheden is dat best een flink plan….om te beginnen met de treinreis. Nu heb ik een hekel aan uitspraken zoals ‘het echte Egypte’ of iets dergelijks, maar een treinreis laat je wel zien hoe relatief geisoleerd en beschermd je als toerist hier rondloopt. En ik ga nu ervan uit dat je niet in een van de chique, geairconditioneerde slaaptreins tussen Alexandrie en Asuan reist…..want daar zie/voel je meestal niet zo veel. Met zo een treinreis deel je in ieder geval eventjes de alledaagse routine en gewoontes van mensen die je van zo dicht bij toch niet zo gauw tegenkomt. Maar ik waarschuw degene die vanuit een 5-sterrenhotel direct in zo een 2. klas zonder air-condition stapt (komt waarschijnlijk niet zo vaak voor, maar toch!)……de ruimtelijke distantie is klein maar het zijn werelden die in alles lichtjaren van elkaar gescheiden zijn en ik zou iedereen aanraden zijn/haar borst nat te maken zou ik niet weten dat die in de zomer sowieso al binnen 10 seconden zeiknat van de sweet is. Ik heb zelfs een keer de onderste klas (er was toen ook een 4. volgens mij) uitgeprobeerd….dat is eigenlijk alleen maar een open ijzeren kast waar je tussen geiten en kippen moet uitkijken om niet in een mand met eieren te gaan staan….voor de rest veel boeren die je soms weliswaar aanstaren maar na een tijdje alles van je willen weten. Ik vraag me af of dat nu nog steeds zo is. Er is trouwens een heel goede site van de egyptische NS (www.egyptrail.gov.eg) waar je ook veel informatie vindt van steden, afstanden en de verschillende klassen en trajecten….in engels en arabisch, dus heel goed om je Arabisch te oefenen.
Dus ik kom ’s middags aan in Ilzagazig en stap eigenlijk meteen met Ashour in de taxi van Ashraf (iedereen kent wel iemand met een taxi). ‘Grappig’ om maar weer te zien dat Ashour en met hem de gemiddelde (en weinig bemiddelde) doorsnee Egyptenaar buiten zijn stad ook een soort toerist wordt. Constant de weg vragen en ook een beetje onzeker hoe het allemaal zit. Maar het ging goed en naar een uurtje (wij zijn uiteindelijk erg omgereden, net als een toerist) zijn wij in Kafr Shukr. Daar ontmoeten wij Mohamed Esada die mij het graf van mijn vader zal aanwijzen. Hij is de zoon van de broer van mijn vader en na enig denkwerk kan ik er toch niet omheen om te constateren dat hier mijn neef voor me staat….die ik nog nooit gezien heb. Hij is een echt baasje met regionale status zo te zien, heeft een winkel in de stad, kent iedereen en iedereen kent hem en is uiterst aardig. Voor hem moet het ook een beetje vreemd zijn om zijn ‘nieuwe’ neef tegen te komen…..maar dat laat hij nauwelijks zien. Zijn vader en mijn vader waren heel goed bevriend en hij praat over mijn vader alleen als dokter Elui Dessouki…….hierarchie en familiebanden zijn hier nog een nooit te onderschatten thema. Ik had ook het gevoel dat hij een beetje raar opkeek dat ik als zoon van dokter Dessouki met 2 heel gewone jongens van de ‘straat’ aan kwam draven……maar later bij te tee werd het wel wat losser. Ik zal jullie niet het foto van mijn neef onthouden……..
Dus ik kom ’s middags aan in Ilzagazig en stap eigenlijk meteen met Ashour in de taxi van Ashraf (iedereen kent wel iemand met een taxi). ‘Grappig’ om maar weer te zien dat Ashour en met hem de gemiddelde (en weinig bemiddelde) doorsnee Egyptenaar buiten zijn stad ook een soort toerist wordt. Constant de weg vragen en ook een beetje onzeker hoe het allemaal zit. Maar het ging goed en naar een uurtje (wij zijn uiteindelijk erg omgereden, net als een toerist) zijn wij in Kafr Shukr. Daar ontmoeten wij Mohamed Esada die mij het graf van mijn vader zal aanwijzen. Hij is de zoon van de broer van mijn vader en na enig denkwerk kan ik er toch niet omheen om te constateren dat hier mijn neef voor me staat….die ik nog nooit gezien heb. Hij is een echt baasje met regionale status zo te zien, heeft een winkel in de stad, kent iedereen en iedereen kent hem en is uiterst aardig. Voor hem moet het ook een beetje vreemd zijn om zijn ‘nieuwe’ neef tegen te komen…..maar dat laat hij nauwelijks zien. Zijn vader en mijn vader waren heel goed bevriend en hij praat over mijn vader alleen als dokter Elui Dessouki…….hierarchie en familiebanden zijn hier nog een nooit te onderschatten thema. Ik had ook het gevoel dat hij een beetje raar opkeek dat ik als zoon van dokter Dessouki met 2 heel gewone jongens van de ‘straat’ aan kwam draven……maar later bij te tee werd het wel wat losser. Ik zal jullie niet het foto van mijn neef onthouden……..
vinden jullie niet dat hij op me lijkt??……behalve wat kleinere details zoals het hoofd en de rest!?
Nee, even serieus, ik heb natuurlijk vaak wel in een boek gelezen dat men geboren wordt in een bepaalde omstandigheid en dat al heel bepalend is voor je leven voordat jijzelf al een stap in welke richting dan ook hebt gezet......bla bla bla. Maar als ik naar dit foto kijk dan denk ik: voor hetzelfde geld was ik hier geboren en opgegroeid en dan stond ik ook met zo een witte gallabeya onder die boom, net als mijn neef……….het had zomaar gekund. En dat voelt heel anders dan zoiets in een boek lezen.
Nee, even serieus, ik heb natuurlijk vaak wel in een boek gelezen dat men geboren wordt in een bepaalde omstandigheid en dat al heel bepalend is voor je leven voordat jijzelf al een stap in welke richting dan ook hebt gezet......bla bla bla. Maar als ik naar dit foto kijk dan denk ik: voor hetzelfde geld was ik hier geboren en opgegroeid en dan stond ik ook met zo een witte gallabeya onder die boom, net als mijn neef……….het had zomaar gekund. En dat voelt heel anders dan zoiets in een boek lezen.
Na het bezoek aan het graf van mijn vader heeft mijn neef ons nog meegenomen naar een koffiehuis met ‘terras’……..en dat was toch wel iets heel bijzonders. Al bij het bezichtigen van de binnenstad van Kafr Shukr viel me op dat dit toch een heel bijzonder stadje is (je zou kunnen denken dat ik een beetje romantiseer vanwege mijn vader die hier vandaan komt, maar dat is zeker niet zo want mijn vader was emotioneel nooit mijn vader). Maar het ‘terrasje’ was toch wel heel apart.
Nu is er in liedjes, gedichten en teksten veel over de nijl geschreven en gezongen: de nijl als levensspender, diens oever een rustoord onder lommerrijke, schaduwspendende bomen met een koele bries vanuit de rivier, zijn wateren zo liefelijk en schoon als ……….(zelf invullen!). Maar ik kan jullie verzekeren dat het aan de meeste oorden die ik heb bezocht (en dat zijn er wel een paar) er anders aan toe gaat. Alles wordt in de nijl gedumpt, er is meestal geen enkel besef van ‘milieubescherming’ zoals wij dat kennen. De zijarmen van de nijl zijn vaak een gevaarlijke drab waar desondanks ook vrouwen de was en afwas(!) doen en kinderen zwemmen. Het meest smerige wat mij altijd is bijgebleven was een keer een rottende ezelkadaver in een ‘stadsgracht’…….het is triest om het te moeten constateren maar er is simpelweg geen infrastructuur resp geld om deze dingen effectief aan te pakken……’milieubescherming’ is gewoon een onbetaalbare luxe en afval is hier meestal iets wat je gewoon laat vallen waar je staat.
EN TOCH: op dit terrasje werd ik gewoon herinnerd aan de liedjes over de nijl en zijn idylle….het is hier hartje zomer en toch was het prachtig daar met inderdaad een koele bries en onbebouwde landschap/velden aan de andere kant. Er is maar een plek, in Assuan, waar ik dat ook een keer had, daar zat ik op en rots in de buurt van de oude Assuan-stuwdam en keek naar de feloukas (bootjes). Ik raad dus iedereen aan om een keer naar Kafr Shukr te gaan….je komt er waarschijnlijk nauwelijks een toerist tegen maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Ik plaats een paar fotos die jullie hopelijk een indruk geven.
Nu is er in liedjes, gedichten en teksten veel over de nijl geschreven en gezongen: de nijl als levensspender, diens oever een rustoord onder lommerrijke, schaduwspendende bomen met een koele bries vanuit de rivier, zijn wateren zo liefelijk en schoon als ……….(zelf invullen!). Maar ik kan jullie verzekeren dat het aan de meeste oorden die ik heb bezocht (en dat zijn er wel een paar) er anders aan toe gaat. Alles wordt in de nijl gedumpt, er is meestal geen enkel besef van ‘milieubescherming’ zoals wij dat kennen. De zijarmen van de nijl zijn vaak een gevaarlijke drab waar desondanks ook vrouwen de was en afwas(!) doen en kinderen zwemmen. Het meest smerige wat mij altijd is bijgebleven was een keer een rottende ezelkadaver in een ‘stadsgracht’…….het is triest om het te moeten constateren maar er is simpelweg geen infrastructuur resp geld om deze dingen effectief aan te pakken……’milieubescherming’ is gewoon een onbetaalbare luxe en afval is hier meestal iets wat je gewoon laat vallen waar je staat.
EN TOCH: op dit terrasje werd ik gewoon herinnerd aan de liedjes over de nijl en zijn idylle….het is hier hartje zomer en toch was het prachtig daar met inderdaad een koele bries en onbebouwde landschap/velden aan de andere kant. Er is maar een plek, in Assuan, waar ik dat ook een keer had, daar zat ik op en rots in de buurt van de oude Assuan-stuwdam en keek naar de feloukas (bootjes). Ik raad dus iedereen aan om een keer naar Kafr Shukr te gaan….je komt er waarschijnlijk nauwelijks een toerist tegen maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Ik plaats een paar fotos die jullie hopelijk een indruk geven.
Groetjes Tyrone
Geen opmerkingen:
Een reactie posten