Azhar

ik ben net weer terug in Nederland maar wil toch nog even iets bijzonders op mijn blog zetten van de avond voor vertrek uit cairo....en misschien ben ik niet de enige die het bijzonder vind. Ik liep de laatste dag voor vertrek de hele namiddag en vroege avond met een vriend door islamitisch cairo en uiteraard kwamen wij ook bij de azhar moskee/universiteit langs. Wij liepen naar binnen en toevallig was het rond de tijd van het breken van het vasten (iftar) zo rond half zes (het is hier nu de vastenmaand Ramadan). Ik dus blootsvoets over het binnenplein van een 'gebouw' dat al meer dan duizend jaar op het plein en zijn bezoekers neerkijkt. Maar aan de randen van het plein zaten allemaal families en groepjes bij elkaar die met smart op het (gebed)sein wachten om te kunnen beginnen met het eten. Een aparte combinatie van 'verheven' en 'aards' in mijn beleving...zeker met de spelende kinderen ertussen. Toen ik de gebedsruimte van de moskee zelf binnen liep, op een bankje ging zitten en in een van de korans ging bladeren die daar overal lagen bleef het wel bij het 'verhevende'....geen vrouwen en ook geen spelende kinderen! Hoewel het complex zeker verschillende keren herbouwt en gerestaureerd moet zijn geweest ging ik toch met mijn blik (en veel fantasie) langs de muren om misschien nog een steen te ontdekken die er al vanaf het begin heeft gezeten en mij nu met een wijze glimlach vergeleek met een bezoeker uit de 10eeuw. Hier een klein filmpje.......

groetjes Tyrone

ili-school

Het is al weer de laatste, 4. week en de tijd gaat heel hard, vooral na 2 weken........overmorgen vlieg ik al terug. Ik zou graag nog iets langer willen blijven maar helaas moet ik weer gaan werken. Ook al heeft de ili-school minpuntjes, toch raad ik iedereen van harte aan om hier een (of meerdere) cursus te volgen. De minpuntjes zoals het lesmateriaal van de MSA colleges (de middelklassen dan, want de hogere colleges werken meestal alleen nog maar met krantenartikel of literaire teksten) en de ietwat rommelige, vaak didaktisch zwakke manier van lesgeven (ik praat nu over MIJN ervaring en dan ook ALLEEN MSA) worden ruimschoots goedgemaakt door talloze andere voordelen: het enthousiasme van de leraren maar vooral ook het konstant ondergedompelt zijn in de arabische taal. Er wordt nauwelijks engels gesproken (ook niet in MSA) en ook maakt het je soms gek, het sijpelt na een tijdje wel door!!.......en ja, uiteraard kan je alles meteen toepassen als je naar buiten loopt. Je  brengt de taxichauffeur natuurlijk soms aan het lachen als je hem op klassiek arabisch de weg wijst of vraagt maar dat is helemaal niet erg (leert hij ook nogn's wat, ha ha).......
Ik denk dat ik in Amsterdam nog een tijdje doorga met Blogs, ik heb toch nog dingen te vertellen...en ik vind het leuk (ook al krijg ik helaas niet heel veel reacties!)

    groetjes  Tyrone

Kafr Shukr deel 2

Het lijkt erop dat er toch een datalimit per blog is, dus hier het tweede gedeelte van Kafr Shukr:

Het was toch wel bijzonder om aan het graf van mijn (biologische) vader te staan, ook al was hij nooit mijn vader. Hij was wel iemand die alles heeft gedaan om mij Egypte te laten leren kennen in die paar jaar dat ik hem heb gekend. Ik was toen student en zeker geen voorbeeld-zoon van een  welvarende Egyptenaar, maar dat maakte hem niet uit en dat heb ik toch altijd erg gewaardeerd.

Toen ik probeerde bij het graf met mijn neef Mohamed over een grafinschrift te praten (ik moet mij corrigeren, ik ben erachter gekomen dat het  toch geen directe maar een achterneef van me is…vandaar dat ons uiterlijk toch iets van elkaar afwijkt..............maar dit terzijde) merkte ik wel weer hoe hopeloos ontoereikend toch mijn kennis van de arabische taal nog is. Net als Arwen (zie haar blog) heb ik ook van die dips waar ik even het gevoel heb alles door elkaar te halen en dat ik eigenlijk niets ben opgeschoten wat de conversatievaardigheid betreft. Bij ons teerondje in de mooie tuin van het koffiehuis b.v. (zie fotos vorige blog)  probeerde ik om voorzichtig mee te doen aan het ritueel van de begroetingen en de lofprijzingen. Elk begroeting loopt af volgens een bepaald stramien van goede wensen over en weer. Dat gebeurt in een stijgende lijn waarbij elke keer weer een schepje bovenop wordt gedaan qua wensen en lofprijzingen. Dit moet je niet te letterlijk nemen, het is een ritueel waarbij meestal een bepaalde groet of wens niet alleen bij en bepaalde handeling hoort (eerste ontmoeting, eten, drinken, afscheid etc.) maar ook een eigen antwoord heeft die erop volgt. Je kan dus niet alles door elkaar hutselen. Maar ook midden in een gesprek als er een stilte valt wordt er altijd weer uit het niets voor de zoveelste keer gevraagd hoe het gaat en dat men elkaars leven verlicht met elkaars komst…...in mijn opinie een manier om het verondersteld pijnlijke van een stilte te overbruggen. Je kan dat natuurlijk stom of onecht vinden, wat ik in het begin ook deed, maar mijn houding is toch een beetje verandert (ondragelijk lange begroetingsritueelen in vooral dorpjes daargelaten). Ik heb weleens op hollandse verjaardagen meegemaakt dat mensen in een rondje zwijgend tegenover elkaar zaten en elkaar niets te vertellen hadden. Dan kan zo een 'ritueelzinnetje' ook een soort ‘aanzwengeltrucje’ zijn voor een nieuw begin van een gesprek. Gewoon beginnen en dan komt de rest wel vanzelf. Hoe vaak heb ik b.v. geen zin in huiswerk maar als ik gewoon begin op de automatische piloot begint het vaak toch leuk te worden. Alleen kan je natuurlijk niet zomaar iets uit een culturele context halen ………..als ik op een hollands feestje in een stilte opeens tegen mijn buurman naast me zou zeggen “je komst verlicht mijn bescheiden onderkomen” dan zal dat zeker effect hebben, alleen betwijfel ik of het het gewenste is.

Dus terug naar Kafr Shukr in de mooie tuin daar……ik begin dus midden in een stilte tijdens het gesprek een lofprijzing van mijn  tegenover (in dit geval mijn neef Mohamed) ….in mijn beste arabisch uiteraard. Ook al besefte ik dat ik als gast misschien niet de aangewezen persoon was om dat te zeggen maar toch merkte ik dat ik het niet precies goed uitsprak, en in die dingen is ‘net niet’ gewoon ‘helemaal niet’. Dus Mohamed keek me aan als of ik ‘koelkast’ zei…..heel frustrerend!

Maar ik heb me voorgenomen om gewoon door te gaan en niet op te geven en geduldig te wachten tot die 'koelkast' op een gegeven moment gewoon een ‘ochtend vol licht’ wordt.

Groetjes Tyrone

Kafr Shukr...een ontdekking

Het 2. weekeinde hier in Cairo heb ik gereserveerd voor een reis naar het graf van mijn vader in Kafr Shukr, de stad waar hij vandaan komt en nu begraven ligt (voor degene die het nog niet weet, mijn vader is Egyptenaar, ik heb hem op volwassen leeftijd leren kennen maar ben opgegroeid met mijn duitse moeder). Kafr Shukr ligt goed 100 km boven Cairo en ik ben er nog nooit geweest. Het leek mij leuk om dat samen met een vriend van mij, Ashour, te doen. Ashour komt uit het dorpje Shobraween een werkt dichtbij in Ilzagazig, een grotere stad rond 80km noord-oostelijk van Cairo richting Ismailia/Port Said (Suez-kanaal)….waar nooit een toerist komt. Ik had met hem afgesproken dat ik met de trein naar Ilzagazig kom, wij vandaar met een taxi naar Kafr Shukr zouden gaan, dat ik bij terugkeer een nachtje bij hem zou blijven slapen om dan de volgende dag weer terug naar Cairo te reizen. Voor egyptische omstandigheden is dat best een flink plan….om te beginnen met de treinreis. Nu heb ik een hekel aan uitspraken zoals ‘het echte Egypte’ of iets dergelijks, maar een treinreis  laat je wel zien hoe relatief geisoleerd en beschermd je als toerist hier rondloopt. En ik ga nu ervan uit dat je niet in een van de chique, geairconditioneerde slaaptreins tussen Alexandrie en Asuan reist…..want daar zie/voel je meestal niet zo veel. Met zo een treinreis deel je in ieder geval eventjes de alledaagse routine en gewoontes van mensen die je van zo dicht bij toch niet zo gauw tegenkomt. Maar ik waarschuw degene die vanuit een 5-sterrenhotel direct in zo een 2. klas zonder air-condition stapt (komt waarschijnlijk niet zo vaak voor, maar toch!)……de ruimtelijke distantie is klein maar het zijn werelden  die in alles lichtjaren van elkaar gescheiden zijn en ik zou iedereen aanraden zijn/haar borst nat te maken zou ik niet weten dat die in de zomer sowieso al binnen 10 seconden zeiknat van de sweet is. Ik heb zelfs een keer de onderste klas (er was toen ook een 4. volgens mij) uitgeprobeerd….dat is eigenlijk alleen maar een open ijzeren kast waar je tussen geiten en kippen moet uitkijken om niet in een mand met eieren te gaan staan….voor de rest veel boeren die je soms weliswaar aanstaren maar na een tijdje alles van je willen weten. Ik vraag me af of dat nu nog steeds zo is. Er is trouwens een heel goede site van de egyptische NS (www.egyptrail.gov.eg) waar je ook veel informatie vindt van steden, afstanden en de verschillende klassen en trajecten….in engels en arabisch, dus heel goed om je Arabisch te oefenen.
Dus ik kom ’s middags aan in Ilzagazig en stap eigenlijk meteen met Ashour in de taxi van Ashraf (iedereen kent wel iemand met een taxi). ‘Grappig’ om maar weer te zien dat Ashour en met hem de gemiddelde (en weinig bemiddelde) doorsnee Egyptenaar buiten zijn stad ook een soort toerist wordt. Constant de weg vragen en ook een beetje onzeker hoe het allemaal zit. Maar het ging goed en naar een uurtje (wij zijn uiteindelijk erg omgereden, net als een toerist) zijn wij in Kafr Shukr. Daar ontmoeten wij Mohamed Esada die mij het graf van mijn vader zal  aanwijzen. Hij is de zoon van de broer van mijn vader en na enig denkwerk kan ik er toch niet omheen om te constateren dat hier mijn neef voor me staat….die ik nog nooit gezien heb. Hij is een echt baasje met regionale status zo te zien, heeft een winkel in de stad, kent iedereen en iedereen kent hem en is uiterst aardig. Voor hem moet het ook een beetje vreemd zijn om zijn ‘nieuwe’ neef  tegen te komen…..maar dat laat hij nauwelijks zien. Zijn vader en mijn vader waren heel goed bevriend en hij praat over mijn vader alleen als dokter Elui Dessouki…….hierarchie en familiebanden zijn hier nog een nooit te onderschatten thema. Ik had ook het gevoel dat hij een beetje raar opkeek dat ik als zoon van dokter Dessouki met 2 heel gewone jongens van de ‘straat’ aan kwam draven……maar later bij te tee werd het wel wat losser. Ik zal jullie niet het foto van mijn neef onthouden……..

vinden jullie niet dat hij op me lijkt??……behalve wat kleinere details zoals het hoofd en de rest!?
Nee, even serieus, ik heb natuurlijk vaak wel in een boek gelezen dat men geboren wordt in een bepaalde omstandigheid en dat al heel bepalend is voor je leven voordat jijzelf al een stap in welke richting dan ook hebt gezet......bla bla bla. Maar als ik naar dit foto kijk dan denk ik: voor hetzelfde geld was ik hier geboren en opgegroeid en dan stond ik ook met zo een witte gallabeya onder die boom, net als mijn neef……….het had zomaar gekund. En dat voelt heel anders dan zoiets in een boek lezen.

Na het bezoek aan het graf van mijn vader heeft mijn neef ons nog meegenomen naar een koffiehuis met ‘terras’……..en dat was toch wel iets heel bijzonders. Al bij het bezichtigen van de binnenstad van Kafr Shukr viel me op dat dit toch een heel bijzonder stadje is (je zou kunnen denken dat ik een beetje romantiseer vanwege mijn vader die hier vandaan komt, maar dat is zeker niet zo want mijn vader was emotioneel nooit mijn vader). Maar het ‘terrasje’ was toch wel heel apart.
Nu is er in liedjes, gedichten en teksten veel over de nijl geschreven en gezongen: de nijl als levensspender, diens oever een rustoord onder lommerrijke, schaduwspendende bomen met een koele bries vanuit de rivier, zijn wateren zo liefelijk en schoon als ……….(zelf invullen!). Maar ik kan jullie verzekeren dat het aan de meeste oorden die ik heb bezocht (en dat zijn er wel een paar) er anders aan toe gaat. Alles wordt in de nijl gedumpt, er is meestal geen enkel besef van ‘milieubescherming’ zoals wij dat kennen. De zijarmen van de nijl zijn vaak een gevaarlijke drab waar desondanks ook vrouwen de was en afwas(!) doen en kinderen zwemmen. Het meest smerige wat mij altijd is bijgebleven was een keer een rottende ezelkadaver in een ‘stadsgracht’…….het is triest om het te moeten constateren maar er is simpelweg geen infrastructuur resp geld om deze dingen effectief aan te pakken……’milieubescherming’  is gewoon een onbetaalbare luxe en afval is hier meestal iets wat je gewoon laat vallen waar je staat.
EN TOCH: op dit terrasje werd ik gewoon herinnerd aan de liedjes over de nijl en zijn idylle….het is hier hartje zomer en toch was het prachtig daar met inderdaad een koele bries en onbebouwde landschap/velden aan de andere kant. Er is maar een  plek, in Assuan, waar ik dat ook een keer had, daar zat ik op en rots in de buurt van de oude Assuan-stuwdam en keek naar de feloukas (bootjes). Ik raad dus iedereen aan om een keer naar Kafr Shukr te gaan….je komt er waarschijnlijk nauwelijks een toerist tegen maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Ik plaats een paar fotos die jullie hopelijk een indruk geven.

Groetjes Tyrone

Op de fiets

Ik wil even in het kort iets onder de aandacht brengen wat ik buitengewoon indrukwekkend vind (jullie zullen waarschijnlijk gemerkt hebben dat ik hier konstant rondloop als een kleine jongen met open mond en verbaasde blik!).
De jongen die je hier op de fiets ziet is geen geval apart.....je ziet er heel vele zoals hem (hoewel hij in vergelijking met anderen wel extreem veel meesleurt). Wat hij draagt zijn aisch baladis (fladenbroden) en als je dit op het hoofd van een doorsnee, ongeoefende man zou leggen, dan zou deze palet binnen een seconde weer op de grond liggen....met de armen en benen van die man links en rechts uitstekend. Ik heb het zelf een keer geprobeerd en ik weet waar ik het over heb.
Het is de moeite om goed naar de details te kijken: wat hij eerst doet is pauzeren om met behulp van zijn 2 onderarmen als tijdelijke steun eventjes zijn hoofd te ontlasten (hij moet namelijk in een keer de hele brug over). Daarna laat hij de brodenberg naar voren kippen om hem meteen in een vloeiende beweging "op te vangen" met de nodige "Anfangsschwung"om vaart te maken....een sportieve topprestatie! Dit gebeurd dus ook tegen het verkeer in.....maar of sport in dit geval gezondheidsbevorderend is betwijfel ik.....maar ordeel zelf.....
groetjes   Tyrone

ATABA

aan het begin van de 26 july street in het centrum van Cairo  (kruising al gumhuriyya) bevind zich de metrostatio Ataba. Achter deze halte bevind zich bovengronds een indrukwekkende 2. hands boekenmarkt.....zeker de moeite waard, al is het alleen maar vanwege het verassingseffect als je vanuit een van de uitgangen naar boven op eens meteen midden in de zeer nauwe 'boekensteegjes' staat......je moet uitkijken dat je niet een moskee binnenloopt die ook nog direct boven aan de trap zit. Ongeloofelijk hoe dat alles nog een plaatst vind hier.
O.a. heerst hier een ware handel in gekopieerde boeken die vaak nauwelijks van het origineel te onderscheiden zijn. Je kan dit uiteraard uiteindelijk niet goedpraten vanwege auteursrechten maar ik moet toegeven dat ik zwaar onder de indruk was en ben van de inventiviteit van die handelaars.....het zijn trouwens niet alleemaal gekopieerde boeken! Je komt hier de grappigste en soms zeldsame dingen op boekengebied tegen.......maar ik heb hier ook micky mouse en donald duck strips gekocht om mijn arabische kennis erop los te laten.
Maar ik stuur hier ook een klein filmpje ter illustratie van een fenomeen wat ik pas hier in cairo heb leren kennen. Bij de standjes naast de boekenmarkt zijn er massa spullen te koop....van sokken tot horloges en slippers, noem maar op. Maar wat zij hier doen om hun stem te sparen en niet zelf hun waren te moeten uitroepen, is een magafoon(tje) gebruiken.......op het filmpje zie je er maar een, maar er zijn tientallen naast elkaar, als je dat de eerste keer hoort dan denk je dat dit het voorportaal van de geluidshel is. Maar dat is het niet....het is heel normaal, dag in dag uit (tijdens ramadan nu wel ietsje minder).......maar kijk zelf maar!

groetjes Tyrone

AANBIEDING!

achter deze hangende vleesberg staat een reiskoffer in de aanbieding.....70% gereduceert, je hoeft alleen maar de kadaver even opzij te schruiven en je kan hem zo pakken!

Deze advertentie wordt U aangeboden door stichting KEURINGSDIENST VAN WAREN: wij zoeken nog enthousiaste, medewerkers voor een full-time baan in de regio cairo en omstreken

groetjes Tyrone